Ekki þessi leiðindi

Höfundur: Kristín Vilhjálmsdóttir

Það er aldeilis hressileg umræðan þessa dagana. DV egnir hverja beituna á fætur annarri fyrir femínista og Morgunblaðið hefur einnig nýlega lagt sitt af mörkum við að kveða þessa vitlausu og leiðinlegu femínista í kútinn. Konum er legið á hálsi fyrir að standa ekki saman — eins og karlar gera alltaf í öllum málum, ekki satt? Emmess nöldrar yfir því að fólk kvarti yfir kyngreiningu þeirra á ísneyslu barna, eins og ekkert sé sjálfsagðara, og ber fyrir sig að Latibær hafi riðið á vaðið með þetta bleika og bláa. Og hvað, er þá allt í lagi fyrst að einhverjir aðrir voru á undan með vitleysuna? Hvað varð um gagnrýna hugsun?

Vivian Barbot er femínisti með varalit.
Mynd: Wikipedia Commons

Sem femínista, konu og móður finnst mér fávitavæðing samfélagsins löngu komin út í öfgar. Bullið sem maður veður á tíðum upp að hnjám á lífstílssíðum blaðanna er svo yfirgengilegt að mann setur hljóðan. Vissulega er margt skemmtilegt og jafnvel gagnlegt að finna á téðum síðum, en því miður hefur það viljað týnast í froðunni.

Að sjálfsögðu hljóta blaðamenn (hér á orðið við um bæði kynin; mennskan verður ekki tekin af konum) að verja hendur sínar og verk, eins og þeir hafa verið duglegir við undanfarið. Þar er vinsælt að berja á femínistum, því það er kunnara en frá þurfi að segja að femínistar eru vita smekklausir og hafa engan minnsta áhuga hvorki á fötum, snyrtivörum, hönnun, innanhússarkitektúr né nokkru sem viðkemur útliti eða heimilishaldi.

Hér gleymist eitt og annað: Mýtan um loðnu og ljótu femínistana, sem brenna brjóstahaldarana sína, ganga í mussum og gera sitt ítrasta til að vera eins ókvenlegar og þeim er unnt, er einmitt þetta, mýta. Og femínismi einskorðast ekkert við annað kynið, þetta eru ekki strákar á móti stelpum. Femínistar eru af báðum kynjum, á ýmsum aldri, með ólíkar skoðanir og fylgja mismunandi stefnum innan femínískrar hugsunar. Það er líka allt í lagi. Við þurfum ekki að vera öll eins. Við þurfum ekki að segja já og amen við öllu sem lífsstílsbloggarar samfélagsins halda fram, við höfum rétt á okkar skoðunum alveg eins og þeir. Hvort skoðanir okkar (eða þeirra) standast nánari athugun er svo önnur saga sem um hefur verið fjallað annars staðar og ekki verður farið út í hér.

Þetta með samstöðu kvenna þótti mér merkilegur punktur og eiginlega bráðfyndinn. Það er ágætt að konur standi saman um það sem máli skiptir, en að það þurfi að þýða að við gagnrýnum ekki hver aðra eða séum alltaf sammála um alla hluti er beinlínis fáránlegt. Og sú staðhæfing að karlmenn rífist aldrei sín á milli...ég held ég fari ekki nánar út í þá sálma, mér finnst þetta svo augljóst bull.

Ég er með játningu. Ég játa að ég hef áhuga á tísku og snyrtivörum (gasp!) innan nokkurn veginn skynsamlegra marka, sosum eftir efni og framboði og innihaldi buddunnar hverju sinni. Ég á það til að sauma mér föt og tapa mér á útsölum og kolfalla fyrir geggjuðum skóm eða nýjum lit á naglalakki. Mér finnst sjálfsagt og eðlilegt að konur pæli í því hvernig þær líta út og hafi á því skoðanir, ég hef hins vegar töluvert að athuga við hvernig útlit okkar er markaðsvætt. Eigi ég eldrauðan varalit á vísum stað og eitthvað þokkalegt til að hylja á mér breiðbotninn er ég nokkuð sátt, svona oftast. Nógu langan tíma tók að sætta sig við vel útilátinn stundaglasvöxtinn (takk, tískublöð). Ég skal líka játa að ég leyfi gráu hárunum að vaxa og nenni ekki alltaf að hafa mig til hvern einasta dag, en það er líka allt í þessu fína lagi. Markaðsáróðurinn er endalaus, en við verðum að muna að við þurfum ekki að sitja þegjandi undir honum.

Það er allt í lagi að gagnrýna Latabæ, eins og annað. En minnumst þess að Latibær teflir fram tveimur stúlkum, ekki einni. Auk hinnar bleikklæddu Sollu stirðu er þar grallaraspóinn Halla, en hún er hvorki klædd í bleikt né sérstaklega ýtt undir að hún sé stelpa, hún er bara ein af lötu krökkunum í bænum. Ég klæði drengina mína í bleikt við hvert tækifæri og legg áherslu á það við þá að stelpur eigi ekki einkarétt á litnum. Ég reyni að innræta stjúpdóttur minni sjálfstæða og gagnrýna hugsun og fagna því að hún spilar fótbolta. Ég nenni varla lengur að lesa blöðin út af þessari kynjamiðuðu dellu sem þau hella yfir okkur og ég vildi gjarnan sjá fleiri konur sem viðmælendur í sjónvarpinu. Það er ekki til of mikils mælst, er það nokkuð?

Að svo mæltu er ég farin að hlusta á Bogomil Font og lakka á mér táneglurnar. Þeim sem finnst ég vera slæmur femínisti er velkomið að hafa þá skoðun.

Höfundur: Kristín Vilhjálmsdóttir